CLUB FRIDAY WEBBOARD
กลับหน้าหลัก
มหันตภัย

หอมนาน

ผมเป็นผู้ชายธรรมดาคนนึงที่อยู่ตัวคนเดียวมาตลอดคับ ไม่เคยมีแฟน ทำงาน-กลับหอ ทำงานกลับหอ ซ้ำๆแบบนี้เรื่อยไป มีเรื่องอะไรก็ไม่เคยคุยหรือบอกอะไรใคร จนวันนึงผมรู้สึกว่าตัวเอง ล้มเหลวกับการใช้ชีวิต การเรียน การทำงาน และทุกๆเรื่อง ผมรู้สึกอึดอัดและไม่มีความสุข ในการทำงาน เวลาอยู่ต่อหน้าคนไข้ผมรู้สึกว่าตัวเองเกร็งและถูกบีบจนแบนแต๊ดแต๋ ... รู้สึกเหงา โดดเดี่ยว เศร้า และโลกของตัวผมเองทำไมมันแคบลงๆ จนถึงวันที่ผมตัดสินใจกินยาฆ่าแมลง ฆ่าตัวตาย.. ..หลังจากที่ผมลืมตาขึ้นในโรงพยาบาล ผมถูกย้ายจากรุงเทพเพื่อกลับไปพักฟื้นร่างกายและจิตใจที่บ้าน แต่ก็ไม่ทันถึงบ้านซะทีเดียวคับ แม่ผมก็เปลี่ยนเส้นทาง เข้าไปในหมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขา ที่ห่างไกล มีแค่ทุ่งนา กับภูเขาล้อมรอบ ไม่มีเสียงรถ ไม่มีคนพลุกพล่าน ไม่มีถนนคอนกรีต แทบจะตัดขาดจากโลกภายนอก สงบ และปลอดภัย อยู่ในอำเภอสีคิ้ว จ.นครราชสีมา ซึ่งเป็นบ้านขอตายายผมเอง ชีวิตผมเปลี่ยนไป ตั้งแต่เช้า ไม่มีเสียงนาฬิกาปลุก ไม่มี bts ไม่ต้องกังวลว่าต้องเข้าเวรกี่โมง ไม่มีเสื้อผ้าสวยงาม ไม่มีเสื้อกาวน์ ไม่มีเข็มเจาะเลือด... มีเพียงผู้ชายคนนึงที่ใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ธรรมดา สวมหมวกทำสวน เดินตามตากับยาย ตั้งแต่เช้ามืด เพื่อทำงานในไร่............
และไม่นานผมก็เจอกับผู้ชายคนนึง....... โดยบังเอิญคับ...
ในหมู่บ้านท่ามกลางป่าเขาอ่ะ มันก็ทำให้ผมรู้สึกประหลาดใจนะ ที่คนคนนึง จะมาเจอกับคนคนนึง แบบในละครอ่ะ ผู้ชายคนนี้อายุมากว่าผมประมาน 2-3 ปี มารู้ทีหลังว่าพี่เค้าเป็นตำรวจ ที่ขอย้ายตัวเอง หนีอะไรต่างๆมากมายมาจากกรุงเทพ พร้อมๆกับที่ผมกินยาฆ่าตัวตายนั้นแหละ และถูกย้ายกลับมาที่นี่เหมือนกัน มันเลยทำให้ผมรู้สึกอย่างบอกไม่ถูก มันคิดเองเออเองว่า นี่คงเป็นโชคชะตาแหละวะ หรือพรมลิขิตมั้ง ที่คนสองคนหนีมาจากรุงเทพ พร้อมๆกัน แล้วมาเจอกัน ในป่าเขา แบบนี้ พี่เค้าพักบ้านพักตำรวจในตัวอำเภอนะ ส่วนผมก็อยู่กะตากะยายแหละ
เราคุยกันด้วยดีเรื่อยมาคับ แล้วผมก็เริ่มรู้สึกว่าโลกของผมกำลังมีอะไรที่ต่างไปจากเดิม หลังจากพักฟื้นได้เกือบสองเดือน ผมก็เริ่มดีขึ้น และตัดสินใจเข้าทำงานเป็นอาจารย์ในหาวิทยาลัยแห่งนึง ในจังหวัด เราก็คุยกันทุกวันนะคับ ยิ่งช่วงหลังผมทำงานรอยู่ในจังหวัด พี่เค้าก็มาหาที่มหาลัยบ้าง ที่คอนโดบ้าง ทานข้าวกัน ใช้ชีวิตปกติ ก็มีงอลกันบ้าง ทะเลาะกันบ้างเป็นเรื่องปกติคับ แต่พอมีช่วงกลางเดือนที่ผ่านมามีทะเลาะงอลกันในไลน์ ผมไม่ตอบไลน์พี่เค้า 2 วัน หลังจากนั้นค่อยตอบไป แล้วพี่เค้าตอบไลน์มาแบบแปลกๆ พี่เค้าไม่เคยพูดอะไรแบบนี้กับผม ผมเลยส่งข้อความไปเยอะมาก แต่พี่เค้าไม่อ่าน ผมก็คิดว่าไม่เป็นไร คงงานยุ่งเดี๋ยวคงอ่าน โทรไปก็ไม่รับ ผมรอจน 2-3 วัน เลยเพิ่งรู้ตัวว่าพี่เค้าบล๊อกไลน์ ผมเลยโทรไป ปรากฏว่าพี่เค้าบล๊อกเบอร์ผมอีก ผมเสียใจมาก ทำอะไรไม่ถูก ถึงผมรู้ว่าพี่เค้าบล๊อกไลน์ ผมก็ยังส่งข้อความไปทุกวัน ส่งไปตลอดนะ ส่งไปทุกวัน รอทุกวัน เผื่อสักวันพี่เค้าอาจเลิกบล็อกผม
ผมแค่อยาดได้ยินว่า "เลิกกันเหอะ" หรืออะไรก็ได้ ไม่ใช่บล๊อกทุกการติดต่อแบบนี้ ผมเสียใจมากอ่ะ ระยะเวลา7 เดือน ที่อยุ่ด้วยกันมา ผมไม่รู้ว่ามันน้อยหรือทันมาก เพราะผมไม่เคยมีแฟน มันเหมือนโลกทั้งโลกของผมถล่มลงมาอีกครั้ง
... มันเหมือนกับผมกำลังจะข้ามถนนคนเดียวครั้งแรก แล้วมีคนถามว่าข้ามคนเดียวได้ไหม แล้วผมตอบว่า” ได้” เพราะพี่เค้าเดินมาจับมือพาผมข้ามไป
.... แต่แล้วจู่ๆ พี่เค้ากลับตีมือผมแรงๆ เพื่อให้ปล่อยมือ โดยที่ยังไม่ถึงเกาะกลางถนนด้วยซ้ำ ผมทำได้แค่ยืนตัวสั่นอยู่อย่างนั้น โดยไม่รู้เลยว่าจะทำไงต่อ และก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่ามืออีกข้างนึงของพี่เค้าจับมือใครข้ามมาพร้อมผมหรือป่าว
ผมเสียใจมาก รักพี่เค้ามากนะ
ผมแค่อยากให้พี่เค้าพูดกับผม
ว่าที่ไป มีเหตุผลอะไร ทำไมไม่บอกกันดีๆ
ไม่สงสารหัวใจผมหรอ ...... ชีวิตผมเหมือนกลับเข้าสู่ช่วงมหันตภัยอีกที
Comment

บราวเซอร์ของคุณไม่รองรับ

กรุณาอัพเกรดหรือดาว์นโหลด

 
SAFARI

DOWNLOAD

 
CHROME

DOWNLOAD

 
FIREFOX

DOWNLOAD

INERNET
EXPLORER

DOWNLOAD